دلشکستگان

delshekasstegan — Sat, 07 Mar 2009 11:35:53 GMT

سلام دوستای گلم امیدوارم که حالتون خوب باشه

مرسی که توی این مدتی که من وقتی نداشتم بیام نت شما من و تنها نذاشتید

نمی دونم چی باید بگم !

من ۴سال عاشق بودم تا عید نوروز گذشته ازدواج کردم اما چه ازدواجی ...

هنوز ۱سال نشده اینقدر داغون شدم که هرکس میبینتم میگه مریم چقدر ساکت شده مریمی که هرجا میرفت اینقدر شادو شنگول بود حالا دیگه از پرو پا افتاده

یکی از دوستان پیام گذاشته که چرا قالب سیاه؟ عزیزم اگه بدونی من چی بودم و چی شدم اونوقت میدونی معنی این قالب سیاه چیه

delshekasstegan — Wed, 09 Jan 2008 10:20:31 GMT

salam bacheha chetorid sorry man pcm sokhte ta dorostesh konam tool mikeshe delam vase hamatoon tang shode hesabi saram shologhe hatman miyam be weblogetoon sar mizanam fadaye hamatoon doosetoon daram bye

حال عجیبی دارم!!!

delshekasstegan — Sun, 28 Oct 2007 20:46:18 GMT

ویرانم ، خراب و فرو ریخته، کاش نیستی را می شد خرید، کاش مرگ دست خودم بود، کاش دلها اینقدر سفت و سخت نبودند، کاش یک نفر دلش به حال من میسوخت. چگونه توانستی رهایم کنی و ذره ذره آب شدنم را به تماشا بنشینی، من محتاجم، محتاج دست نوازشگری که اشکهایم را بزداید و برای تمام دردهایم حرفهایی از جنس آب و آینه داشته باشد ولی تو...

آن را از من دریغ می کنی.

دلم شور میزند، مثل وقتی برای دوستت دارم در اضطراب به سر می بردم، حال عجیبی دارم، پرنده ی سرما زده ی ذهنم برای پرواز ،آرزوهای تاریکی دارد و پروانه ی زجر کشیده ی قلبم، دلش برای دشتهای سبز محبت تنگ شده...

اشکهایم جاریست و هیچ کس نیست که بپرسد که از چه میترسم؟ من دلهره ای عجیب و بزرگی تجربه می کنم. تجربه ی شیرینی که خاطره ی عشقی دیگر آن را آسیب می زند او خسته و نا امید، نمی خواهد که مرا به فراسوی اطمینان و امنیت برساند ،نمی خواهد که مرا از این حسرت زجر آور و زرد رها کند.

من چگونه بازیچه ی قلب خویش شدم؟ چگونه اسیر شدم؟ خدای من، مرا از این گرداب تلخ چراها برهان.خدایا به او بگو که نگرانی در چشمهایم بیداد میکند، بگو که در کوچه های خاکی دلواپسی گم شده ام، بگو که می خواهم پیدایم کند. خدایا این درد و اندوه تا به کی بر من پادشاهی خواهد کرد ،خدایا به من بگو که تا کجا باید پا برهنه برای اثبات هستی ام بروم؟به من بگو که اشتباه نمی کنم ، بگو که هیچ طوفانی در راه نیست.

3آبان روز تولدم...

delshekasstegan — Mon, 22 Oct 2007 03:46:18 GMT

می آیی

با خواهش این و آن

در پوشش آرزوهای دیگران

میروی با هزار آرزوی گران

برای خود نه برای دیگران!!!

تفلودم مبالک

Happy

Birthday

من مست می عشقم...

delshekasstegan — Wed, 17 Oct 2007 15:29:04 GMT

من مست می عشقم؛ديوانه ترم کن تو

برکش زدلت آهی؛ويرانه ترم کن تو

اين خانه و کاشانه؛درآتش بيداداست

باآب روان امشب؛بيگانه ترم کن تو

دستی که نياری پيش؛تاپنجه نهم برآن!!!

زخمی بزن و بگذر؛صد پاره ترم کن تو

من خاطره ام درشب؛ازدوری دستانت

سيلی به بناگوشم؛از گوش کرم کن تو!!!

باشد که نبينم خون؛در سطح خيابان ها

آن خنجرسربی را؛در چشم ترم کن تو

من برکه ی فريادم؛درصحبت خار و گل

گل را اگرت زيباست؛فکر سحرم کن تو

ميلی به شنيدن نيست؟فرياد من طاغی؟

بشکن در وديوارم؛از خانه درم کن تو!!!.

هرچه دارم فکر میکنم که چی بنویسم نمیدونم کلمه ها دارن فرار میکنن !بابا بسه واسید حوصله ندارم!!

سلام به دوستای گلمچطورید؟شرمنده که یه مدت خیلی سرم شلوغ بود و نتونسم بهتون سر بزنمآخه از بعد شب قدر که خواستگاری بودو بعدش هم مهمونی وعید

راستش قراره ۳آبان نامزدی من باشهافاآره دیگه ما هم بریم قاطی مرغاولی شمارو فراموش نمی کنمابهتون سر میزنم وبلاگمم آپ میکنم خیلی دوستون دارم یه چیز دیگه عکس نامزدیم هم میزارم واستونقلبوستون مرمر

برای من از عشق بگو...

delshekasstegan — Wed, 26 Sep 2007 19:52:18 GMT

من چنان تاریکم که همه ستاره ها هر شب به چشمانم کوچ میکنند، فكر ميكنم زنها یک چیز را خوب میدانند مدارا کردن، ساختن و تحمل کردن را...

ولی من هنوز عاشقم ،عاشق دریایی طوفانی که سرد بی مهر است ،عاشق چشمهایی که همیشه گریانند و قلبی که سالهاست خاک گرفته ،من می خواهم به روشنایی روزهایت ایمان پیدا کنم من می خواهم به باران و یاس دل خوش کنم عشق چیزیست که هرگز نمی توانم درکش کنم...

نمی دانم باید از آن بترسم وبگریزم یا اعتماد کنم و بمانم...

این دو راهی را به کی روزگارم را تهدید خواهد کرد؟!

چشمهایت برای من کتابی است خط به خط ستاره بارون!چشمهایت برای من یک آسمان است، یک آسمان احساس برای دوست داشتن...

همیشه در تعجبم، تو چطور توانستی این عظمت هستی را، این ناشناخته عجیب را درک کنی؟ تو چطور توانستی محبت را با تمام حقیقت تلخ و شیرینش بشناسی؟ تو چطور عشق را فهمیدی؟ برایم حرف بزن ،از گذشته های دور بگو، از آن زمان که قلبت با اشتیاق یک پرنده برای کس دیگری می تپید، برای من از شبهایی حرف بزن که مهتابش خاطره بود و ستاره اش اشک، برای من از عشق بگو...

برای مرد مغروری که گویا اصلا مرا نمیبیند...

delshekasstegan — Sat, 22 Sep 2007 19:41:18 GMT

چشمهایت به من امید زندگی داد،آیه ای بود از لطف خدا.

چشمهایت مرا با حقیقت روشن عشق آشنا کرد با نگاهت چگونه بودت را درک کردم،زیستن را فهمیدم من برای لحظه ای کنار تو نفس کشیدن چه باید بکنم؟برای چشمهای تو...که در زندان غم و اندوه اسیرند چقدر باید دعا کنم؟ من چگونه میتوانم راه قلبم را برای تو نمایان سازم برای نگاهی که هرگز مرا نمیفهمد برای مرد مغروری که گویا اصلا مرا نمیبیند...

من به اندازه ی یک آسمان دلم گرفته، می خواهم گریه کنم می خواهم فریا بزنم ،کاش می توانستم خودم را از خودم بگیرم ، کاش می توانستم نباشم ،بمیرم.

کاش می توانستم خود را از این شب طولانی رؤیاها برهانم کاش می توانستم خاموش شوم و زبان فرو بندم ،فنا شوم محو شوم...من از این روزگار خسته شده ام از این لحظه هایی که حال مرا نمی فهمند و کند میگذرند بیزارم من از همه ی شایدها و بایدها متنفرم...

کاش می شد کمی برای نابترین عشقها ارزشی قائل شویم ،کاش از این نابسامانی روحها می گریختیم ،چقدر در خاکستری روزگارمان غرق شده ایم.من دلم برای لبخندهای روشن تنگ شده من هنوزم دلم می خواهد در آسمان آرزوها پرواز کنم ،چقدر سنگ دلیم که دلمان را در قفس طلایی نبایدها اسیر می کنیم. این نهایت بیرحمی است که یاد تبسمهای کوچکمان را ، خوشیها را قاب کنیم و به دیوارهای سنگی قلبمان بیاویزیم.

یاد تو...

delshekasstegan — Tue, 18 Sep 2007 23:55:18 GMT

بین الفاس نگاه من و چشمهای اندوه نشین تو هنوز حریر نگاه رؤیا جاریست هر چند من هنوز معتقدم که می شود اندوه یک شب تلخ را از همان پاورچین آمدن صبح فهمید .می شود قبل از طغیان غم واشک به خاطره ی شیرین یک لحظه ی فرار و سریع فکر کرد،مرا ببین...مرا که مو به مو در آئینه لبخند تو سپید می شوم، پیر می شوم ،مرا ببین که فریادم گنگ و بیهوده است...هنوز بر این باورم که شب سیاه و کابوس زده ام را فقط نام تو به سحر می رساند البته جیزهایی هم هست ،همه حرفها را که نمی شود گفت، چگونه بگویم که در چشمهایت به وسعت دقیق یک باغ باران خورده پی بردم و را. غمناک یک درد کهنه را فهمیدم،خودت میدانی که همه هستی ام را در شوخی بازیگوشانه ی نگاهت باختم و چه شاعرانه در آتشفشان وجود تو قطره قطره آب شدم، کویر قلب من هنوز هم به اشتیاق حرفهایت خواب باران می بیند ولی حقیقت همیشه یخ زده و دقیق بوده...فاصله ی میان دستهای نا امید من و چشمهای چشم به راه تو را هیچ آه و اشکی پر نخواهد کرد،می ترسم...می ترسم از چهره ی منتطرت رد پای همه آرزوهایم محو شده باشد،می ترسم نفسهایت را از هر چه خیال و خاطره است تهی کرده باشی، این واقعیتی است که حقیقی و رنج آور است،ولی با همه ی این حرفها کاش عهدی بسته بودیم و من تو را به هر چه رؤیاست قسم می دادم که نگذاری کوه یخ و مه گرفته ی خاطره ام در دنیای با هم بودنتان آب شود، نگذاری خیسی جاده ی لحظه های هم نفسیمان از خیال باران خالی شود،كمرنگ شود...کاش گفته بودم که هراز گاهی چشمهایت را باز کنی و روبروی همه فراموشیها قاب بزرگ نگاهم را ببینی، کاش گفته بودم لحظه ها را گاه گداری به زنجیر بکشی و نقش چشمهایم را در ذهنت ثبت کنی...کاش گفته بودم...

delshekasstegan — Wed, 29 Aug 2007 09:31:18 GMT

امروز همه ی عاشقان را رها کردم و به سوی تنهایی پرکشیدم

امروز قلب های تکه تکه ی عاشقان برایم گریستند و چشمانم

از خیسی اشکانم پر شد امروز گل سرخم را پرپر کردم تا نشانی

از عشق نماند . شقایق ها را دسته دسته از باغ مهربانی برچیدم

و در غم تنهایی ام گریستم . امروز غروبی آمد و عشق را برای همیشه

از قلبم برچید و با خود برد و طلوع غریبی را برایم به ارمغان آورد . امروز

تنهایی را بر گریبان خواهم انداخت و به سوی حقیقت پیش خواهم رفت .

امروز گل مهربانیم را ترک خواهم کرد.

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی آنچه در وجودم

بود.دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها باور می کردی دردی

را که سالهاست در گوشه اين دل پنهان است و با تمام خاموشيم بفهمی

که در دلم غوغايی برپاست.با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت

بدانی. دوست داشتم لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند

می دادی و هستی را آنچنان به من می بخشيدی که ديگر اثری از آن

نباشد.دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را بدست تن نااميد به

باد نمی سپردی که ناگهان نه بادی می ماند نه من،دوست داشتم من هم

يکی از صدها ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد.
گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست.دوست داشتم

گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد و ناگهان دستی می

آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن در اين زمين خوش خيال(زمينی که عادت

کرده به رهگذرانش)دعوت می کرد.ولی من هر چه با تو خنديديم،هر چه

گريه کردم،هر چه احساس کردم يک شبه به فراموشی سپرده شد.نمی

دانم کدام آرزو تو را صدا کرد؟!نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من

شد؟!نمی دانم کدام شک و ترديد واژه های درد آلود مرا از يادت برد،نمی

دانم چرا اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود يک شبه خراب

کردی؟!

نارفیق...

delshekasstegan — Wed, 18 Jul 2007 10:19:18 GMT

امروز دلم گرفته امروز می خوام بنویسم می خوام بگم می خوام حرفهایی که تو دلم

عقده شده بگم ولی نمی دونم از کجا بگم و چه جوری بگم از نامردی روزگار بگم یا از بخت

و اقبال بد خودم بگم یا ...

کاش ما آدمها انقدر انصاف داشتیم تا زود قضاوت نکنیم و به طرف مقابلمون یه فرصت می دادیم

تا بتونه حرف خودشو بزنه

چرا ما همه اش فکر می کنیم کار خودمون درسته و کار بقیه اشتباه !

چرا نباید کمی از غرورمون کم کنیم و قبول کنیم که ما هم بعضی وقتا اشتباه می کنیم

چرا وقتی عصبی می شیم تمام پل های پشت سرمونو خراب می کنیم و دیگه راه بازگشتی

برای خودمون نمی ذاریم و باعث بشیم که هم زندگی خودمون و هم زندگی کسی که دوستش

داریم نابود بشه . چرا باید بعضی وقتا به کسایی اطمینان کنیم که به ظاهر دوستمون هستن

ولی در باطن دارن زندگیمونو خراب می کنن ولی ما فکر می کنیم تمام حرفهاشون به صلاح

خودمونه و این اطمینان کاذب باعث بشه که کسی رو که زمانی دوست داشتیمو از دست بدیم

و زندگی اونو تباه کنیم و بریم دنبال کسه دیگه ای این واقعا انصافه؟

دنیای ما آدمها رو مشغول ساخته تا بتونیم اینقدر در حق هم بی مرفتی کنیم که بتونیم میزان

انسانیت خودمون رو ثابت کنیم ولی حیف که اینقدر فهم ما کم هست که انسانیت را در همین

می بینیم و لذت محبت عمیق را با محبت به وسعت نور خوشید را با محبت تاریکی مثل نور

ماه عوض می کنیم ولی نمی دونیم که یه روز مشتی خاک تیره و خشن مارو در آغوش

می گیرد و این آغوش گرم زود گذر را از یاد می بریم و باید یا دستانی که هر ساعت گرمی

یک به ظاهر انسان را لمس می کرد با سردی مشتی خاک که مارا پناه داده عوض کنیم .

اینا حرف های دلم بود که مدتی بود توی دلم سنگی می کرد .

این حرفارو واسه کسی نوشتم که امیدوارم یه روزی گذرش توی وبلاگ من بخوره و بدونه

چه کرده با دل من . امیدوارم درک کنه !

و امیدوارم یه روزی هم درک کنه که من .............