حرفهای درد رو لبامه

چه جوری باید بگم من

بی تو دنیارو نمی خوام

زده آتیش به وجودم

غم دور از تو نشستن

من که پیش مرگ تو بودم

تو گرفتی من رو از من

جز محبت من چه کردم؟

که شدی دشمن جونم!

تارو پودم رو سوزونده

آتشی که کردی روشن

بغض گریه تو چشامه

حرفای درد رو لبامه

چه جوری باید بگم من

بی تو دنیا رو نمی خوام

رفتی و من غریب و تنها

بی تو مجنونم و رسوا

تو بیا ای نازنینم

به تو خو کرده نفسهام

فاصله بین من و تو

شده اندازه ی دنیا

تو بیا ای نازنینم

تو امید بده به فردام

در اتاقم تنها

با هزاران اندوه

که نبودش پايان

با دلي خسته زدرد

غم تنهايي را مي بينم

من چرا ميترسم ؟

وبه خود مي گويم

تو که تنها بودي

چه در آن تازه بهاري که هنوز

کودکي بيش نبودي

دوستت از بام پريد

دلت از غصه شکست

آسمان با تو گريست

و بهارت دي شد

و تو تنها ماندي

پس چرا ميترسي؟

تو که با تنهايي روز وشب

همزادي

تو که با تنهايي عاقبت

خو کردي

هيچ داري تو بياد؟

هر زمان بال گشودي

تا بپرواز درآيي

بال پرواز تو شکستند

پر پرواز تو بستند

وتوتنها ماندي

وهنوز تنهايي

پس چرا ميترسي ؟

 جلسه محاكمه عشق بود و قاضي عقل ، و عشق محكوم به تبعيد به دورترين نقطه مغز شده بود يعني فراموشي ، قلب تقاضاي عفو عشق را داشت ولي همه اعضا با او

مخالف بودند قلب شروع كرد به طرفداري از عشق، آهاي چشم ،مگر تو نبودي كه هر روز آرزوي ديدن اونو داشتي 

اي گوش مگر تو نبودي كه در آرزوي شنيدن صدايش بودي و شما پاها كه هميشه آماده رفتن به سويش بوديد حالا چرا اينچنين با او مخالفيد؟ همه اعضا روي برگرداندند و به نشانه اعتراض جلسه را ترك كردند تنها عقل و قلب در جلسه مادند عقل گفت :ديدي قلب همه از عشق بيزارند ! ولي من متحيرم كه با وجودي كه عشق بيشتر از همه تو را آزرده

دریای صبرم غمناک از آه سحر شد

وقتی در دل را به روی عشق بستند

در کوچه های سرد جدایی در به در شد

دیگر کسی هم از او نشانی نپرسید

وقتی با کسی همراه و همسفر شد

در این غوغا خانه ی عشق را هم سر بریدند

بی او دل غمگین من بی راه تر شد

روزی که نعش عشق را دفن کردند

شعرم پر از درد بی وفایی و خون جگر شد

               جزبه تو وبه خوبيات به هيچ كسي  خو  نكنم ....

اسم تو رو دادميزنم تا دمدماي آخرين.قطره به قطره خونم و يكجا به نامت ميكنم.

دلخوشي هاي دنيا رو خودم به كامت ميكنم ، ميبرمت يه جاي دورميشم واست

 دلخوشي هاي دنيا رو خودم به كامت ميكنم ، ميبرمت يه جاي دورميشم واست

سنگ صبور،برات يه كلبه ميسازم پراز يكرنگي،پر از نور،«روح ودل و جون وتنم»

هرچي كه بردم مال تو* دفتر شعر پيرم و وقتي كه مُردم مال  ‌‌‌(   تو   )
          

    يک نفر مثل خودم عاشق ديدار من است در من انگار کسی در پی انکار من است

      يک نفر ساده چنان ساده که از سادگيش

       می شود يک شبه پی برد به دلدادگيش

        آه! ای خواب گرانسنگ سبکبار شده

       بر سر روح من افتاده و آواره شده

    در من کسی انگار در پی انکار من است

   يک نفر مثل خود من تشنه ديدار من است

     يک نفر سبز چنان سبز که از سبزيش

     می توان پل زد ار احساس خدا تا دل خويش

چه قدر سخته تو چشماي کسي که تمام عشقت رو ازت دزديد

و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و

به جاي اينکه لبريز کينه و نفرت شي‌ ، حس کني هنوزم دوسش داري

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تکيه بدي که يه بار زير آوار غرورش

همه وجودت له شده
....
چه قدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني

اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي....
چه قدر سخته وقتي

پشتت بهشه دونه هاي اشک گونه هاتو خيس کنه اما مجبور باشي بخندي

تا نفهمه هنوزم دوسش داري
.......
چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگري ببيني

و هزار بار تو خودت بشکني و اون وقت آروم زير لب



بگي : گل من باغچه نو مبارک