چون درد در منی و رهایم نمی کنی

گم  گشته ام میان رویاهای تو                                     

از این آوارگی  بگو جدایم نمی کنی

هر شب چو ابر می گریم                                          

آخر چرا؟ چه شد که صدایم نمی کنی؟

من پرنده  مهاجر گم کرده وطنم                                  

 به آسمان خویش تو رهنمودم نمی کنی

امشب با همه خستگی تو را فریاد می زنم                     

 اما باز تو نگاهم نمی کنی  

عاشق یک لبخندت

عاشق تبسم زیبایت که دلم را به هیاهو می اندازد

عاشق دو چشمان خمارت که مرا دیوانه می کند

عاشق آن دو دست پر مهر و محبتت

عاشق آن بوسه ی نخستی که سرشار از عشق بود !!!

عاشق آن نگاهی که تمام وجودم را آب می کند!!!

عشق من بار دیگر به مهمانی قلبم بیا تا با تمام وجود تو را در آغوش بگیرم به یاد روزهای باهم بودن

می دانم که دوستم داری ولی چیزی که ما را از هم جدا کرده غرور بی جاست

چرا ما نتوانیم همچو دیگران باشیم؟؟

چرا ما را باید در قفس زندانی کنند؟؟

چرا ما را با هم رها نمی کنند؟؟

وقتی من در قفس و تو به دیدنم می آیی

وقتی اشک را در چشمانت می بینم

همان جاست که آرزو می کنم زمین دهان باز کند و مرا در خود ببلعد

زندگی من به مرگ ختم می شود و آرزوی در آغوش کشیدن دوباره ی تو را به گور خواهم برد.

تمام لحظه هایم بهترین شد

ولد بی مهریت کار دلم ساخت

دل تنهای من تنهاترین شد

زینت وجودم به شقایق تنهاییم رفتی چرا ای نازنین!ای آشنا تا بودی مثل گل شکوفا بودم وتو را چون جان شیرین دوست میداشتم و دوست می دارم و تا لحظه ای که جان از بدن فرسوده ام بیرون رود .

چرا اینگونه خواستی؟بگذار بگویم که نمی توانم از تو بگذرم تو که خون گل زیبایی و در بهاران زندگی ام آمدی تو که همیشه در قلب من جای داری تو که شب های غرورم را اشکباران کردی بگذار تا با بودن یادت در کنارت آرام بگیرم بگذار تا شور انگیزترین غم زندگی را در گوش زمان و روزگار و سرنوشت نفرت انگیز و تقدیر لعنتی زمزمه کنم و زمین و زمان را با هم بسوزانم آه...چگونه باور کنم تنهایی خویش را چگونه می توان از تو دل برید چرا که سالها امید زندگی ام هستی کاش می دانستی که چگونه در غمت می سوزم و تا چه وقت تنها به یاد تو خوابم نمی برد و شعله تلخ جدایی را در سکوت زمزمه می کنم یاد مهربانیهایت و جمالت مرا افسردهمی کند چرا که دیگر گلی چون تو بدست نخواهم آورد.

می دانم دستانت لطیف و مهربان است اما نمی دانم دستانت را چه کسی خواهد فشرد .

می دانم چشمانت دل فریب و زیباست اما نمی دانم صاحب اصلی آن نگاه قسمت کیست !!
می دانم قلبت دریایی از لطف و صفاست اما نمی دانم این قلب مهربان جایگاه چه کسیست .

بیا دست قشنگ و مهربانت را عصایی کن که برخیزم و با شوق به دامان شقایق ها به پا خیزیم .

راهی بجز گريز برايم نمانده بود 

اين عشق آتشين پر از درد بي اميد

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه ی پر حسرت تورا

با اشکهای  ديده زلب شستشو دهم

رفتم که نا تمام بمانم دراين سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو ؛مگو ؛ که چرا رفت ؛ننگ بود

عشق من و نيازتو و سوز و ساز ما

از پرده ي خموشی و ظلمت؛چو نور صبح

بيرون فتاده بود به يک باره راز ما

رفتم که گم شوم چو يکی قطره اشک گرم

در لابلای دامن شب رنگ زندگی

رفتم که درسياهی يک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گريان گريختم

از خنده هاي وحشي طوفان گريختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گريختم

ای سينه در حرارت سوزان خود بسوز

ديگر سراغ شعله ی آتش زمن مگير

می خواستم که شعله شوم سر کشي کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسير

به دنبال یه عشق صادقونه

یه عشقی که بسازه دل رو از ما

بشه تنها چراغ توی خونه

یه عمری پی عشق بی حوس دویدم

بدنبال یه عشق بی بهونه

یه عشقی که بشه مرهم زخمام

نشه بد تر نمک رو زخم کهنه

تو شبهایی که جای دست پر مهر

چیزی به جز یه دنیا اشک ندیدم

یکی اومد که دوست داشتن میفهمید

منو از من خسته خسته جدا کرد

یکی اومد که با احساس پاکش

تموم زخمامو یهو دوا کرد

تو وقتی  که همه تنهام گذاشتن

با لبخندش منو از من جدا کرد

برای عاشقی عشقمو دادم

خیال کردم فقط عشقه که می مونه

ولی جای تموم اون همه عشق

واسم موندش فقط بغض شبونه

برای عاشقی ما کم نذاشتیم

خدا هم خوب خودش اینو میدونه

با اینکه دلم رو همه شکستن

میخونم باز هنوزم عاشقونه

میخونم با خودم دیگه بریدم

 دیگه به اخر رسیدم...

سخن ها خفته در چشم ...نگاهم صد زبان دارد ...سیه چشمان مگر طرز نگاهم را نمیبنی

سیه مژگان من ....روی سپیدم را نگاهی کن سپید اندام من روز سیاهم را نمیبینی ..

پریشانم ...دل مرگ آشنایم را نمی جویی ...پشیمانم ....نگاه عذرخواهم را نمیبینی ...

گناهم چیست ؟ جز عشق تو ...

روی از من چه می پوشی ؟

مگر ای ماه !! چشم بی گناهم را نمیبینی ....

عشق یعنی جام لبریز از شراب ...

عشق یعنی تشنگی یعنی سراب ...

عشق یعنی خواستن و له له زدن ...

عشق یعنی سوختن و پر پر زدن...

عشق یعنی سال های عمر سخت ...

 عشق یعنی زهر شیرین ، بخت تلخ ...

 عشق یعنی چون همیشه باختن...

عشق یعنی گفتنی با گوش کر ...

عشق یعنی دیدنی با چشم کور ...

عشق یعنی تا ابد بی سرنوشت ...

عشق یعنی گم شدن در لحظه ها ...

عشق یعنی آبی یه بی انتها...

عشق یعنی یک سوال بی جواب ...

عشق یعنی رفتن توی خواب ...

عشق یعنی آخر خط بهشت!!!

با محبت امتحانم کرد و رفت

آمد و بنشست و آشوبی به پا

در میان دودمانم کرد و رفت

آمد و رویی گشود و شد نهان

نام خود ورد زبانم کرد و رفت

آمد و او دود شد من شعله ای

در وجود خود نهانم کرد و رفت

آمد و برقی شد و جانم بسوخت

آتشین تر این بیانم کرد و رفت

آمد و آیینه گردانم بشد

طوطی بی هم زبانم کرد و رفت

آمد و قفل را از دهانم برگشود

چشمه ی آب روانم کرد و رفت

آمد و تیری زد و شد نا پدید

همچنان صیدی نشانم کرد و رفت

آمد و چون آفتی درمن فتاد

سر به سوی آسمان کرد و رفت

ماه بود و خورشید در خواب

من بودم و تو بودی و یک پنجره

در کوچه های خالی از مهر و عاطفه

من بودم و تو بودی و ترس و واهمه

در شب های قشنگ پر از خاطرات پنجره

تو بودی و بازی تلخ سرنوشت

من می روم اما با دلی پر از امید

تو موندی و انتظار یک امید

دوم اینکه به تو دادم پیغام

چه کنم چاره ندارم که فلک کرده مرا از تو جدا

از کجا غنچه بچینم که بده بوی تو را

منم تک پرستو که سال های سال به دنبال قلبی هستم که در آن جای بگیرم ....به دنبال راهی هستم که به آن کشیده شوم

نمی دانم چه کسی می تواند معنای محبت را بداند ..نمی دانم چه کسی می تواند عشق را معنا کند

وقتی که کنار ساخل می نشینم چیزی را احساس می کنم ..که انگار غروب دلم آن را میبیند

ای کاش گل سرخی بودم که در قلبت جای داشتم ...

ای کاش دریایی بودم که هنگام طوفان امواج خود را به ساحل می بردم

ای بزرگ ابدی ...ای سرچشمه ی همه ی مهربانی ها تو را ستایش می کنم و به یاد آن چشم های بیدار همیشه عاشقت که اشک های جان تشنه ام را سیراب می کند

                              ای کاش که بی نام و نشان بودم من

                              ای کاش که دل دست زمن برمی داشت

                             ای کاش که فارغ از جهان بودم من

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید...

آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی

روی خندان تو را کاشکی میدیدم

شانه بالا زدنت را بی قید

و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد ...

و تکان دادن سر

چه کسی باور کرد جنگل جان مرا ؟
آتش عشق تو خاکستر کرد

می توانی تو به من زندگانی بخشی

یا بگیری از من آنچرا می بخشی

وای از شب من وای از شب من

با من رسانم لب بر لب او

یا او رساند جان بر لب من

استاد عشقم بنشین و بر خوان

درس محبت در مکتب من

رسم دورنگی آیین ما نیست

یک رنگ باشد روز و شب من

گفتم رهی را که امشب چه خواهی؟؟

گفت آنچه خواهچد نوشین لب من!!

به چشمانت دخیل عشق بستن

خوشا در زیر باران گریه کردن

و تنها با خدا در هم شکستن

خوشا در آرزویت دل سپردن

خوشا از دوریت آرام مردن

خوشا با یاد عشق نازنینت

جهان را با غمش از یاد بردن

خوشا چشمان نازت را ربودن

خوشا هر روز در یاد تو بودن

خوشا دل را به عشقت تکیه دادن

تمام عمر عشقت را ستودن

می دونم از پشت ابرتو  یه روزی در میای

آره تو همون ماهی تو شبای بی کسی

یه جورایی واسه من انگاری دل واپسی

می خونم از تو چشات تو دلت چی می گذره

بذار تا بهت بگم که کی از گل بهتره ؟
ارزش خودت برام بیشتر از آسمونه

جون من همین جوری همیشه باهام بمون

بدون رو درواسی خودت از گل بهتری

واسه هدیه چرا واسه من گل می خری ؟
همه وری که بخوای دارمت تا ته خط

برنگردونی منو تشنه لب از دم شط

با یه دنیا عشق و شور با یه عالمه پیام

تو رو فریاد می زنم بعد از این با یک سلام

هرکس به دلیلی دل مارا می شکند

بیگانه کجا دوست کجا می شکند

بیگانه اگر می شکند حرفی نیست ...من در این عجبم که دوست چرا ؟

سیاهی را به خاطر تنهاییش

تنهایی را به خاطر با تو بودن

دوست دارم!

سوگند یاد می کنم که بلبل را به خاطر صدایش

گل را به خاطر طراوتش و تو را

به خاطر احساس پاکت دوست دارم!

سوگند یاد می کنم کوه را به خاطر پایداریش و پاییز را به خاط خش خش برگ درختان

و دفترم را به خاطر گفته هایم

و تورا به خاطر همیشه دوست دارم !

به بلور احساس تلنگر زدن

آتش از درون زبانه کشیدن

خزان را بهار دیدن

در  پس غرور ظاهری قلب را به پاکی آفتاب آراستن

زیبایی ها و لطافت ها را با احساس در واژه گنجاندن

عشق یعنی گوهر را در صدف تنهایی نهان کردن

عشق یعنی آغازی شیرین و آتش جاودان با هرچه بوی تعلق دارد

عشق یعنی سوختن و ذوب شدن در بوته ی عشق

عشق یعنی لرزش همه ی وجود در برابر معشوق

یعنی زیبا دیدن ...زیبا شنیدن ...زیبا گفتن

یعنی در حریر نرم و لطیف راه رفتن

عشق یعنی در آبی آسمان غرق شدن و آبی شدن

عشق یعنی تازگی ....یعنی بهار

فقط کردم به روی تو نگاهی

اگر اینک نگاهی شد گناهی

مجازاتم بکن هر طور که خواهی

در این دنیا من اورا می پرستم

هم او را هم خدا را می پرستم

تمام مردمان یکتا پرستند

ولیکن من دو تا را می پرستم

امشب تنهاترین تنهایم ... تنها تر از همیشه ...

هر شب با نور ستارگان صحبت می کردم و تا سحر به لالایی کبوتران عاشق گوش فرا می گرفتم ...

ولی اکنون نه ستاره ای در آسمان دیده می شود و نه کبوتری وجود دارد ...

با تنهایی خویش زمزمه می کنم ...آری ... سکوت و تنهایی با من هم نشین شده اند ..

دلم برای غربت و صداقتی که در چشمانت پیداست تنگ شده ..

تا بیایی و مرا از این تنهایی نجات دهی !